Treści merytoryczne przedmiotu:
1) Zakres i cele współczesnych badań językoznawczych. Pojęcie znaku językowego.
2) Językoznawstwo na tle innych nauk. Językoznawstwo jako nauka empiryczna. Sposób prowadzenia analizy danych i konstruowania hipotezy w badaniach językoznawczych.
3) O początkach refleksji o języku polskim od XV w. Językoznawstwo polskie w drugiej połowie XVIII i w pierwszej XIX w. – sposoby opisu języka. Polskie językoznawstwo diachroniczne od II połowy XIX w. po połowę wieku XX – problematyka badań.
4) Metodologia prac leksykologicznych. Dorobek polskiej leksykografii – słowniki dawne i rejestrujące dawną polszczyznę; różnice w makro- i mikrostrukturze.
5) Ferdinand de Saussure i strukturalizm. Strukturalizm w polskiej diachronii – poglądy i badania Ireny Bajerowej.
6) Językoznawstwo statystyczne i językoznawstwo taksonomiczne.
7) Językoznawstwo kognitywne.
8) Studia nad językiem osobniczym. Metody badań nad językiem osobniczym.
9) Studia nad językiem wartości.
10) Językoznawstwo komputerowe i korpusowe. Korpusy języka jako źródła materiału badawczego.
11) Fakty językowe jako obiekty badań naukowych. Od tekstu do systemu i od systemu do tekstu. Opozycja langue i parole. Triada: system, norma, uzus.
12) Problem jednostek języka i rozbudowanych konstrukcji. Miejsce frazeologizmów w obrębie systemu językowego.
13-14) Interdyscyplinarne kierunki badań lingwistycznych. Pogranicza językoznawstwa – lingwistyka tekstu, pragmatyka, socjolingwistyka, psycholingwistyka.
15) Metody zbierania materiału językowego (ekscerpty bibliograficzne, leksykograficzne, tekstowe, zapisy języka mówionego).