Seminarium doktoranckie 260-SDL3-2SEM1

Po ukończeniu studiów doktoranckich absolwent:
1. Zna i rozumie światowy dorobek współczesnego literaturoznawstwa w stopniu umożliwiającym rewizję określających go paradygmatów, obejmujących podstawy teoretyczne, zagadnienia ogólne i wybrane zagadnienia szczegółowe SD_WG01,
2. Zna i rozumie szczegółową wiedzę na temat zaawansowanych metod analizy, interpretacji i wartościowania różnych rodzajów tekstów i innych wytworów kultury, określającą stan współczesnej metodologii badań literaturoznawczych, SD_WG05
3. Potrafi definiować cel i przedmiot badań literaturoznawczych, formułować odpowiadającą ich specyfice hipotezę badawczą, twórczo stosować metody i narzędzia oraz wnioskować na podstawie uzyskanych wyników badań, SD_UW02
4. Potrafi inicjować i prowadzić debatę, merytorycznie argumentując, wykorzystując własne poglądy oraz stanowiska i opinie innych autorów, formułując wnioski i dokonując spójnych podsumowań, SD_UK06,
5. Potrafi uczestniczyć w dyskursie naukowym jako autor literaturoznawczych publikacji naukowych, SD_UK07,
6. Jest gotów do krytycznej oceny dorobku literaturoznawstwa oraz własnego wkładu w rozwój praktykowanej przez siebie dyscypliny SD_KK01,
7. Jest gotów do uznawania znaczenia wiedzy w rozwiązywaniu problemów poznawczych i praktycznych, SD_KK02

Ocenianie aktywności w trakcie zajęć, prace pisemne (rozdziały rozprawy doktorskiej), prezentacja fragmentów pracy doktorskiej.
Warunkiem otrzymania zaliczenia jest zrealizowanie zaplanowanych etapów Indywidualnego Planu Badawczego na rok akademicki 2024/2025.

Literatura przedmiotu dotycząca działalności GUKPPiW wobec druków periodycznych oraz działalność delegatur wojewódzkich GUKPPiW:
B. Gogol, „Fabryka fałszywych tekstów”. Z działalności Wojewódzkiego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Gdańsku w latach 1945-1958, Warszawa 2012.
P. Nowak, Cenzura wobec rynku książki. Wojewódzki Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Poznaniu w latach 1946-1955, Poznań 2012.
M. Patelski, „Czujni strażnicy demokracji” ludowej. Urząd cenzury w województwie opolskim. 1950-1990,
K. Kościewicz, Cenzura wobec czasopisma „Kontrasty” w latach 1965-1979, w: „Bibliotekarz Podlaski” 2020, nr 1 [XLVI], s. 97-118.
K. Dudzień-Mróz, Cenzurowanie „Gazety Białostockiej”. 1951-1975. Praca magisterska napisana pod kierunkiem naukowym Kamili Budrowskiej w roku 2010. Autorka oparła się na materiałach z zespołu KW PZPR w Białymstoku,
B. Gogol, Wydział Propagandy. Opole 2019.
Cenzura a kaszubski separatyzm. Wojewódzki Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Gdańsku wobec dwutygodnika „Kaszëbë” 1957–1961, „Colloquium Wydziału Nauk Humanistycznych i Społecznych” 2017, nr 3, s. 55–80.
J. Szydłowska, Ocenzurowane dziedzictwo. Ziemie Zachodnie i Północne w świetle archiwów Wojewódzkiego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Olsztynie, „Napis” 2009, seria 15, s. 337–349.
A. Kloc, Cenzurowanie „Kameny” w latach 1956–1958, „Rocznik Lubelski” 2014, nr 40, s. 198–217.
J. Keńska, Burzuazyjne wymysły „Po Prostu”, czyli potyczki tygodnika z cenzurą w 1957 roku, w: Dziennikarze władzy, władza dziennikarzom. Aparat represji wobec środowiska dziennikarskiego 1945–1990, pod. red. T. Wolszy i S. Ligarskiego, Warszawa 2010, s. 122–150.

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

• Strona przedmiotu 260-SDL3-2SEM1 w USOSweb