Wybrane zagadnienia z historii języka polskiego 340-PS2-2HJPH

Profil studiów: ogólnoakademicki. Forma studiów: stacjonarne. Przedmiot obowiązkowy. Dziedzina: nauki humanistyczne, dyscyplina: językoznawstwo. II rok FP II stopnia, semestr 3.

Wymagania wstępne: wiedza z zakresu gramatyki opisowej i historycznej języka polskiego, semantyki i pragmatyki językowej, leksykologii i leksykografii.
Jedno spotkanie odpowiada dwóm godzinom lekcyjnym.
1. Zajęcia organizacyjne. Omówienie zasad zaliczenia przedmiotu. Świadomość językowa a świadomość lingwistyczna. Bariera językowa a odbiór tekstu literackiego.
2. O pograniczu literaturoznawstwa i językoznawstwa w perspektywie diachronicznej.
3. „Przyczynki do projektu Wielkiego słownika języka polskiego” Jana Karłowicza jako źródło wiedzy o warsztacie leksykografa końca XIX wieku.
4. O „Poradniku dla zbierających rzeczy ludowe” Jana Karłowicza słów kilka.
5. Udział twórcy w kształtowaniu wzorcowej polszczyzny
(na wybranych przykładach). Adam Czartoryski.
6. Tuwim jako językoznawca.
7. O słowach tolerancja i tolerancyjny w słownikach języka polskiego
8. J.I. Kraszewski jako językoznawca
9. Joachim Lelewel jako językoznawca.
10. Zygmunt Gloger jako językoznawca.
11. Metafora a zróżnicowanie pragmatyczno-językowe tekstu w perspektywie diachronicznej.
12-13. Stylizacja językowa tekstu artystycznego – typy stylizacji i ich realizacje literackie.

Profil studiów: ogólnoakademicki. Forma studiów: stacjonarne. Przedmiot obowiązkowy. Dziedzina: nauki humanistyczne, dyscyplina: językoznawstwo. II rok FP II stopnia, semestr 3.

Wymagania wstępne: wiedza z zakresu gramatyki opisowej i historycznej języka polskiego, semantyki i pragmatyki językowej, leksykologii i leksykografii.
Jedno spotkanie odpowiada dwóm godzinom lekcyjnym.
1. Zajęcia organizacyjne. Omówienie zasad zaliczenia przedmiotu. Świadomość językowa a świadomość lingwistyczna. Bariera językowa a odbiór tekstu literackiego.
2. O pograniczu literaturoznawstwa i językoznawstwa w perspektywie diachronicznej.
3. „Przyczynki do projektu Wielkiego słownika języka polskiego” Jana Karłowicza jako źródło wiedzy o warsztacie leksykografa końca XIX wieku.
4. O „Poradniku dla zbierających rzeczy ludowe” Jana Karłowicza słów kilka.
5. Udział twórcy w kształtowaniu wzorcowej polszczyzny
(na wybranych przykładach). Adam Czartoryski.
6. Tuwim jako językoznawca.
7. O słowach tolerancja i tolerancyjny w słownikach języka polskiego
8. J.I. Kraszewski jako językoznawca
9. Joachim Lelewel jako językoznawca.
10. Zygmunt Gloger jako językoznawca.
11. Metafora a zróżnicowanie pragmatyczno-językowe tekstu w perspektywie diachronicznej.
12-13. Stylizacja językowa tekstu artystycznego – typy stylizacji i ich realizacje literackie.

Bajerowa I., Zarys historii języka polskiego 1939-2000, Warszawa 2003.
Decyk-Zięba W., Dubisz S., Teksty staropolskie. Analizy i interpretacje, Warszawa 2003.
Dubisz S., Język. Historia. Kultura, cz. 1, Warszawa 2002, cz. 2, Warszawa 2007, cz. 3, Warszawa 2012.
Dubisz S., Między dawnymi a nowymi laty. Eseje o języku, Warszawa 1985.
Encyklopedia języka polskiego, red. S. Urbańczyk, M. Kucała, wyd. 3, Wrocław 1999.
Klemensiewicz Z., Historia języka polskiego, Warszawa 1974.
Rozprawy o historii języka polskiego, red. S. Borawski, Zielona Góra 2005.
Skubalanka T., 2001, Podstawy analizy stylistycznej. Rozważania o metodzie, Lublin.
Skubalanka T., Historyczna stylistyka. Przekroje, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1984.
Skubalanka T., O stylu poetyckim i innych stylach. Studia i szkice teoretyczne, Lublin 1995.
Sokólska U., O, mowo polska, ty ziele rodzime... Wokół refleksji nad kształtem polszczyzny, Białystok 2017.
Taszycki W., Obrońcy języka polskiego, Wrocław 1953.
Taszycki W., Najdawniejsze zabytki języka polskiego, Wrocław 1975.
Urbańczyk S., Prace z dziejów języka polskiego, Wrocław 1979.
Walczak B., Między snobizmem i modą a potrzebami języka, czyli o wyrazach obcego pochodzenia w polszczyźnie, Poznań 1978.
Walczak B., Słownik wileński na tle dziejów polskiej leksykografii, Poznań 1991.
Walczak B., Zarys dziejów języka polskiego, wyd. 2, Wrocław 1999.
Wierzbicka A., Język-umysł-kultura, Warszawa 1999.
Wilkoń A., Dzieje języka artystycznego w Polsce, Kraków 2002.
Wilkoń A., Język artystyczny, Katowice 1999.
Wiśniewska H., Polszczyzna przez wieki, Łódź 2009.
Wydra W., W. Rzepka, Chrestomatia staropolska: teksty do roku 1543, Wrocław 1995.
Ziomek J., Retoryka opisowa, Wrocław 1999.

Bajerowa I., Zarys historii języka polskiego 1939-2000, Warszawa 2003.
Decyk-Zięba W., Dubisz S., Teksty staropolskie. Analizy i interpretacje, Warszawa 2003.
Dubisz S., Język. Historia. Kultura, cz. 1, Warszawa 2002, cz. 2, Warszawa 2007, cz. 3, Warszawa 2012.
Dubisz S., Między dawnymi a nowymi laty. Eseje o języku, Warszawa 1985.
Encyklopedia języka polskiego, red. S. Urbańczyk, M. Kucała, wyd. 3, Wrocław 1999.
Klemensiewicz Z., Historia języka polskiego, Warszawa 1974.
Rozprawy o historii języka polskiego, red. S. Borawski, Zielona Góra 2005.
Skubalanka T., 2001, Podstawy analizy stylistycznej. Rozważania o metodzie, Lublin.
Skubalanka T., Historyczna stylistyka. Przekroje, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1984.
Skubalanka T., O stylu poetyckim i innych stylach. Studia i szkice teoretyczne, Lublin 1995.
Sokólska U., O, mowo polska, ty ziele rodzime... Wokół refleksji nad kształtem polszczyzny, Białystok 2017.
Taszycki W., Obrońcy języka polskiego, Wrocław 1953.
Taszycki W., Najdawniejsze zabytki języka polskiego, Wrocław 1975.
Urbańczyk S., Prace z dziejów języka polskiego, Wrocław 1979.
Walczak B., Między snobizmem i modą a potrzebami języka, czyli o wyrazach obcego pochodzenia w polszczyźnie, Poznań 1978.
Walczak B., Słownik wileński na tle dziejów polskiej leksykografii, Poznań 1991.
Walczak B., Zarys dziejów języka polskiego, wyd. 2, Wrocław 1999.
Wierzbicka A., Język-umysł-kultura, Warszawa 1999.
Wilkoń A., Dzieje języka artystycznego w Polsce, Kraków 2002.
Wilkoń A., Język artystyczny, Katowice 1999.
Wiśniewska H., Polszczyzna przez wieki, Łódź 2009.
Wydra W., W. Rzepka, Chrestomatia staropolska: teksty do roku 1543, Wrocław 1995.
Ziomek J., Retoryka opisowa, Wrocław 1999.

Weryfikacja oczekiwanych efektów kształcenia: prowokowanie studentów do zabierania głosu podczas wykładu; egzamin ustny.

Weryfikacja oczekiwanych efektów kształcenia: prowokowanie studentów do zabierania głosu podczas wykładu; egzamin ustny.