Niespecyficzne zaburzenia mowy u chorych neurologicznie 340-SPE-1ZAB

w sali

Celem zajęć jest przygotowanie studentów do rozpoznawania i interpretowania niespecyficznych objawów zaburzeń mowy u osób z chorobami neurologicznymi, ich różnicowania oraz rozumienia ich znaczenia dla procesu diagnozy, terapii i funkcjonowania komunikacyjnego pacjenta. W ramach zajęć omawiane są zaburzenia realizacji mowy w wybranych rozpoznaniach: padaczki, zespól zamknięcia, zespół czołowy, zespół psychoorganiczny, pragnozja, pierwotna afazja postępująca, łagodne zaburzenia poznawcze, otępienie, stwardnienie rozsiane, long COVID. Szczególna uwaga poświęcona jest różnicowaniu objawów oraz rozpoznawaniu współwystępujących deficytów, co ma znaczenie dla prawidłowej diagnozy logopedycznej i planowania postępowania terapeutycznego.

obowiązkowe

[zna i rozumie]
SPN7_WG1 - ma pogłębioną wiedzę w zakresie anatomii, fizjologii i patofizjologii układu nerwowego oraz narządów niezbędnych do odbioru i wytwarzania mowy
SPN7_WG2 - ma pogłębioną wiedzę z zakresu neurobiologii, psychiatrii oraz społecznych i kulturowych uwarunkowań rozwoju mowy i języka
SPN7_WG3 - ma pogłębioną wiedzę na temat zaburzeń mowy oraz komunikacji językowej
SPN7_WG4 - ma pogłębioną wiedzę z zakresu prowadzenia diagnozy i terapii neurologopedycznej oraz profilaktyki i interwencji w zakresie nabywania i zaburzeń mowy i komunikacji u różnych wiekowo pacjentów
SPN7_WG5 - posiada wiedzę na temat jednostek nozologicznych i ujętych w ICD-10 i ICD-11 oraz DSM-V oraz zespołów zaburzeń, w ramach których współwystępują zaburzenia mowy oraz komunikacji językowej; zna ich symptomatologię, diagnostykę i procedury terapeutyczne
SPN7_WG6 - posiada wiedzę na temat dysfagii i trudności związanych z przyjmowaniem pokarmu powstałych w wyniku zmian anatomicznych lub czynnościowych oraz metod terapii tego zaburzenia
SPN7_WG7 - alternatywne i wspomagające metody komunikacji oraz technologie z tym związane
SPN7_WK1 - ma wiedzę na temat nagłego zagrożenia życia oraz udzielania pomocy osobom będącym w takim stanie
SPN7_WK2 - zna zasady relacji i interakcji terapeutycznej z osobą z zaburzeniami mowy i komunikacji oraz opiekunem pacjenta

[potrafi]
SPN7_UW1 - przeprowadzić badanie pacjenta z zaburzeniami neurologicznymi i psychicznymi (diagnozę neurologopedyczną)
SPN7_UW2 - dokonać analizy i interpretacji specjalistycznej dokumentacji medycznej, psychologicznej, pedagogicznej i innej, przydatnej do rozpoznania zaburzeń mowy i komunikacji
SPN7_UW3 - przeprowadzić diagnozę różnicową ośrodkowych i obwodowych zaburzeń mowy u osób dorosłych i dzieci
SPN7_UW4 - ocenić stan i rozwój psychomotoryczny/aktywność ruchową oraz aktywność językową pacjentów w różnym wieku (niemowlę, dziecko, pacjent dorosły)
SPN7_UK1 - sporządzić opinię neurologopedyczną do celów orzeczniczych, o potrzebie WWR i potrzebie zapewnienia warunków do wspomagania mowy i komunikacji
SPN7_UK2 - współpracować w zespole interdyscyplinarnym
SPN7_UU1 - udzielić pierwszej pomocy osobie z zagrożeniem życia i/lub zdrowia

[jest gotów]
SPN7_KK1 - ma świadomość własnych ograniczeń i potrafi ocenić sytuacje, w których należy poszukać wsparcia innych specjalistów
SPN7_KK3 - tworzenia warunków do rozwoju podmiotowości pacjenta/uczestnika terapii neurologopedycznej
SPN7_KO1 - przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny pracy swojej oraz osób, z którymi współpracuje oraz opiekunów pacjentów
SPN7_KR1 - dbania o własny rozwój i rozumie potrzebę stałego dokształcania się

- ocena pracy indywidualnej na zajęciach oraz udziału w dyskusji - 25%
- ocena pracy grupowej na zajęciach - 25%
- egzaminacyjny test kontrolny - 50%

Zaliczenie przedmiotu wymaga obecności na więcej niż połowie zajęć i uzyskania pozytywnej oceny z testu zaliczeniowego oraz z prac wykonywanych na zajęciach. Nieobecność należy zaliczyć w sposób indywidualnie ustalony.

PODSTAWOWA
Bauer, G., Gerstenbrand, F., & Rumpl, E. (1979). Varieties of the locked-in syndrome. Journal of Neurology, 221(2), 77–91.
Darley, F. L., Aronson, A. E., & Brown, J. R. (1975). Motor speech disorders. Philadelphia, PA: Saunders.
Davis, H. E., McCorkell, L., Vogel, J. M., & Topol, E. J. (2023). Long COVID: Major findings, mechanisms and recommendations. Nature Reviews Microbiology, 21(3), 133–146.
Jaracz, J., & Rybakowski, J. (2011). Objawy zespołu czołowego w schizofrenii i otępieniu czołowo-skroniowym: implikacje diagnostyczne i terapeutyczne. Neuropsychiatria i Neuropsychologia, 6(1), 18–24.
Jodzio, K. (1999). Afazja pierwotna postępującą. Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego.
Panasiuk, J. (2015). Zespół psychoorganiczny w diagnozie i terapii logopedycznej. Logopedia Silesiana, 4, 189–219.
Panasiuk, J. (2017). Dysocjacja czy neurodegeneracja? Problemy diagnozy, leczenia i terapii. Logopedia Silesiana, 6, 27–45.
Petersen, R. C. (2016). Mild cognitive impairment. Continuum: Lifelong Learning in Neurology, 22(2), 404–418. https://doi.org/10.1212/CON.0000000000000313.
Przeździęk, M. (2013). Zaburzenia mowy w stwardnieniu rozsianym. MS Report, 3(1), 20–25.
Stanisław Grabias, Jacek Panasiuk, & Tomasz Woźniak (red.). (2015). Logopedia. Standardy postępowania logopedycznego. Lublin: Wydawnictwo UMCS.

UZUPEŁNIAJĄCA
Czernuszenko, A. (2017). Jak rozpoznać zaburzenia połykania u osób ze stwardnieniem rozsianym? MS Report, 6(1), 35–42.
Gliwa, R. (2020). Logopedyczne studium przypadku pacjentki z rozpoznaniem zespołu psychoorganicznego czołowego. Logopaedica Lodziensia, 4, 29–46. https://doi.org/10.18778/2544-7238.04.02.
Leszek J., red., Choroby otępienne. Teoria i praktyka. Wrocław, 2003.
Marczewska H., Osiejuk, E., Nie tylko afazja... O zaburzeniach językowych w demencji Alzheimera, demencji wielozawałowej i przy uszkodzeniach prawej półkuli mózgu, Warszawa, 1994.

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

• Strona przedmiotu 340-SPE-1ZAB w USOSweb