Psychologia edukacji i wychowawnia 380-PS5-2JUR

Kurs obejmuje najważniejsze teorie w podejściu do dynamicznej rzeczywistości edukacyjnej i wychowawczej, która nieustannie zmienia się i poddana jest wielu uwarunkowaniom. Zwraca uwagę na proces uczenia się, relacje w rodzinie, grupie rówieśniczej, klasie szkolnej (np. nauczyciel – uczniowie). Poruszane są zagadnienia związane ze stylami uczenia się, dotyczące kompetencji społecznych oraz problemy związane z trudnościami wychowawczymi.

Koordynatorzy przedmiotu

Andrzej Dakowicz

Rodzaj przedmiotu

obowiązkowe

Tryb prowadzenia przedmiotu

w sali

Efekty kształcenia

(K_W06) P7S_WG: ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat psychologicznych podstaw wychowania i edukacji; rozumie istotę funkcjonalności i dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii w tych obszarach.

(K_W13) P7S_WG: zna podstawy specyfiki kształcenia i wychowania.

(K_W16) P7S_WG: zna istotne procesy, zjawiska i fakty zachodzące w środowisku edukacyjnym oraz metody i teorie – klasyczne i współczesne – dotyczące wychowania, nauczania, uczenia się oraz różnorodnych uwarunkowań tych procesów.

(K_U06) P7S_UW: potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi ujęciami teoretycznymi podczas przygotowania działań praktycznych (diagnozować m.in.: style uczenia się, kompetencje społeczne) oraz weryfikuje ich efekty.

(K_U13) P7S_UU: potrafi projektować i efektywnie realizować działania dydaktyczne i wychowawcze skierowane do uczniów w sytuacjach, kiedy tego potrzebują (np. jako propozycja na problem, który ktoś ze studentów napotkał na drodze swojej edukacji).

(K_U16) P7S_UO: potrafi angażować się słuchając innych, jak również wnosząc coś od siebie w pracę zespołu.

(K_K06) P7S_KO: jest otwarty na poszukiwanie działań wspierających dzieci i młodzież z trudnościami edukacyjno-wychowawczymi w szerokim otoczeniu.

Kryteria oceniania

Wykład: egzamin pisemny – test jednokrotnego wyboru składający się z 15 pytań: do 7 – 2,0; 8-9 – 3,0; 10 – 3,5; 11-12 – 4,0; 13 – 4,5; 14-15 – 5,0. Do wykładu można przystąpić po zaliczeniu ćwiczeń na ocenę pozytywną.

Ćwiczenia: ocena wartości merytorycznej pracy projektowej obejmującej przeprowadzenie badania poziomu kompetencji społecznych uczniów klasy szkoły średniej (warunkujących efektywność zachowań w sytuacjach bliskiego kontaktu interpersonalnego; w sytuacjach ekspozycji społecznej; w sytuacjach wymagających asertywności) przy wykorzystaniu Kwestionariusza Kompetencji Społecznych.

Literatura

Literatura podstawowa:
Adler, R.B., Rosenfeld, L.B., Proctor II, R.F. (2007). Relacje interpersonalne. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS.
Braun-Gałkowska, M. (2016). Rysunek projekcyjny. Kraków: Akademia Ignatianum, Wydawnictwo WAM.
Bruhlmeier, A. (2011). Kształcenie człowieka. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
Dembo, M.H. (1997). Stosowana psychologia wychowawcza. Warszawa: WSiP.
Edwards, C.H. (2008). Dyscyplina i kierowanie klasą. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Grzelak, Sz. (red.) (2015). Vademecum skutecznej profilaktyki problemów młodzieży. Przewodnik dla samorządowców i praktyków oparty na wynikach badań naukowych. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji.
Kożusznik, B. (1994). Badanie stylu uczenia się (wg D. Kolba). W: B. Kożusznik (red.), Psychologia w pracy menedżera (s. 23-30). Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.
Krasowicz-Kupis, G., Wiejak, K., Filipiak. M., Gruszczyńska, K. (2019). Diagnoza psychologiczna dla potrzeb edukacji. Standardy dla psychologów pracujących w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Gdańsk: Harmonia Universalis.
Łaguna, M., Gałkowska, A. (2003). Społeczne aspekty obrazu siebie w rysunku projekcyjnym „Ja wśród ludzi”. W: M. Łaguna, B. Lachowska (red.), Rysunek projekcyjny jako metoda badań psychologicznych (s. 127-128). Lublin: Redakcja Wydawnictw KUL.
Matczak, A. (2001). Kwestionariusz Kompetencji Społecznych KKS. Podręcznik. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Szymańska, J. (2000). Programy profilaktyczne. Podstawy profesjonalnej profilaktyki. Warszawa: Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Tatlow‐Golden, M., Montgomery, H. (2021). Childhood studies and child psychology: Disciplines in dialogue?. Children & Society, 35(1), p. 3-17, https://doi.org/10.1111/chso.12384.
Trempała, J. (2011) (red.). Psychologia rozwoju człowieka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Literatura uzupełniająca:
Krauze-Sikorska, H., Klichowski, M. (2013). Świat digital natives. Młodzież w poszukiwaniu siebie i innych. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.
Libiszowska-Żółtkowska, M., Ostrowska, K. (red.) (2019). Agresja w szkole. Warszawa: Wydawnictwo DIFIN.

W cyklu 2026:

Literatura podstawowa:
Adler, R.B., Rosenfeld, L.B., Proctor II, R.F. (2007). Relacje interpersonalne. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS.
Braun-Gałkowska, M. (2016). Rysunek projekcyjny. Kraków: Akademia Ignatianum, Wydawnictwo WAM.
Bruhlmeier, A. (2011). Kształcenie człowieka. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
Dembo, M.H. (1997). Stosowana psychologia wychowawcza. Warszawa: WSiP.
Edwards, C.H. (2008). Dyscyplina i kierowanie klasą. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Grzelak, Sz. (red.) (2015). Vademecum skutecznej profilaktyki problemów młodzieży. Przewodnik dla samorządowców i praktyków oparty na wynikach badań naukowych. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji.
Kożusznik, B. (1994). Badanie stylu uczenia się (wg D. Kolba). W: B. Kożusznik (red.), Psychologia w pracy menedżera (s. 23-30). Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.
Krasowicz-Kupis, G., Wiejak, K., Filipiak. M., Gruszczyńska, K. (2019). Diagnoza psychologiczna dla potrzeb edukacji. Standardy dla psychologów pracujących w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Gdańsk: Harmonia Universalis.
Łaguna, M., Gałkowska, A. (2003). Społeczne aspekty obrazu siebie w rysunku projekcyjnym „Ja wśród ludzi”. W: M. Łaguna, B. Lachowska (red.), Rysunek projekcyjny jako metoda badań psychologicznych (s. 127-128). Lublin: Redakcja Wydawnictw KUL.
Matczak, A. (2001). Kwestionariusz Kompetencji Społecznych KKS. Podręcznik. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Szymańska, J. (2000). Programy profilaktyczne. Podstawy profesjonalnej profilaktyki. Warszawa: Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Tatlow‐Golden, M., Montgomery, H. (2021). Childhood studies and child psychology: Disciplines in dialogue? Children & Society, 35(1), p. 3-17, https://doi.org/10.1111/chso.12384.
Trempała, J. (2011) (red.). Psychologia rozwoju człowieka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Więcej informacji

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

Strona przedmiotu 380-PS5-2JUR w USOSweb