Kultura audiowizualna 520-KS1-2KAD

1. Wiedza
W wyniku przeprowadzonych zajęć student/ka zna i rozumie:
W1- w zaawansowanym stopniu wiedzę na temat klasycznych i współczesnych ośrodków badawczych w zakresie kultury audiowizualnej (P6S_WG; KP6_WG2);
W2 - najważniejsze pojęcia i koncepcje związane filmem, nowymi mediami i społeczeństwem sieci (P6S_WG; KP6_WG3)
W3 - w zaawansowanym stopniu wybrane aspekty w zakresie kultury audiowizualnej: mechanizmy seryjności i serializacji w kulturze audiowizualnej, rolę kina i telewizji w kształtowaniu kultury audiowizualnej; czym jet kultura wideo i cyberkultura (P6S_WG; KP6_WG1; KP6_WK3)
W4 - zna filmy, seriale i inne dzieła audiowizualne, które w sposób znaczący wpłynęły na kulturę audiowizualną (P6S_WG; KP6_WK5);

2.Umiejętności
W wyniku przeprowadzonych zajęć student/ka potrafi:
U1 - wykorzystywać wiedzę na temat kultury audiowizualnej w formułowaniu sądów i opinii na jej temat (P6S_UW, KP6_UW1);
U2 - czytać i interpretować teksty kultury audiowizualne (P6S_UW, KP6_UW1, KP6_UW2; P6S_UU, KP6_UU2);
U3 - umieć sporządzić pisemną diagnozę dotyczącą zjawisk medialnych (P6S_UW,4, KP6_UW5);

3. Kompetencje społeczne
W wyniku przeprowadzonych zajęć student jest gotów do:
K1 - wykorzystania posiadanej wiedzy i umiejętności w celu twórczej analizy napotkanych problemów poznawczych i praktycznych dotyczących kultury audiowizualnej oraz do sformułowania propozycji ich rozwiązania lub zasięgania opinii ekspertów w przypadku trudności z ich samodzielnym rozwiązaniem (P6S_KK, KP6_KK2);

Metody oceniania są różne dla wykładów i ćwiczeń.
Forma zaliczenia przedmiotu: egzamin pisemny obejmujący problematykę wykładów i ćwiczeń - test wiedzy składający się z pytań otwartych: 2 pytania dotyczące pojęć związanych z problematyką wykładów i ćwiczeń (po 5 punktów każde) i 1 pytanie problemowe - przekrojowe (10 punktów); Za test można uzyskać 20 punktów, żeby zaliczyć egzamin należy zdobyć minimum 11 punktów.
Forma zaliczenia ćwiczeń - pisemna analiza wybranego zjawiska kultury audiowizualnej, inspirowana tematyką zajęć, analiza oceniana jest według kryteriów merytorycznych (umiejętność analizy wybranego zagadnienia, umiejętność krytycznego myślenia, zdolność do logicznego argumentowania własnego stanowiska) oraz formalnych (poprawność stylistyczna i językowa, zastosowanie odpowiedniej metodyki, prawidłowa redakcja przypisów i bibliografii).

- R. Barthes, Światło obrazu. Uwagi o fotografii, przeł. J. Trznadel, Warszawa 1996.
- S. Sontag, O fotografii, przeł. S. Magala, Warszawa 1986
- J. Łotman, Semiotyka filmu, przeł. B. Michałek, Warszawa 1963.
- J. Civjan, O symbolice pociągu w początkowym okresie kina, przeł. B. Żyłko, “Kwartalnik Filmowy” nr 11 (71), jesień 1995, s. 10-19.
- A. Bazin, Ontologia obrazu fotograficznego, (w: ) idem Film i rzeczywistość, przeł. B. Michałek, Warszawa 1963, s. 9-17.
- S. Kracauer, Wątek znaleziony i epizod (w: ) idem Teoria filmu, przeł. W. Wertenstein, Warszawa 1975, s. 166-172.
- E. Morin, Kino i wyobraźnia, przeł. K. Eberhardt, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1975, s. 116-153 (rozdział Dusza kina).
- L. Mulvey, Przyjemność wzrokowa a kino narracyjne, przeł. J.Mach [W:] Panorama współczesnej myśli filmowej, pod red. A. Helman, UNIVERSITAS 1992.
- R. Altman, Gatunki filmowe, przeł. M. Zawadzka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012.
- D. Dayan, Widz wpisany w obraz, przeł. A. Helman, “Film na Świecie” nr 369, 1989, s. 25-31.
- F. Casetti, R. Odin, Od paleo- do neo-telewizji. W perspektywie semiopragmatyki, przeł. I. Ostaszewska, (w: ) Po kinie?...,
- W. Godzic, Telewizja jako kultura, Rabid, Kraków 1999.
- Zmierzch telewizji? Przemiany medium. Antologia, opr. T. Bielak, M. Filiciak, G. Ptaszek, Scholar, Warszawa 2011.
- J. Feuer, Badania gatunków a telewizja, (w: ) Teledyskursy; telewizja badaniach współczesnych, pod red. R. C. Allena, przeł. E. Stawowczyk, Wyd. Szumacher, Kielce 1998, s. 130-151.
- A. Kisielewska, Polskie tele-sagi – mitologie rodzinności, Rabid, Kraków 2009, s. 67-111, 375-389.
- A. Kisielewska, Antropologia telewizji. Telewizja w życiu codziennym w Polsce, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2021.
- J. Burgess, J. Green, Youtube – wiedeo online a kultura uczestnictwa, przeł. T. Płudowski, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2011.
- A. Rouillé, Fotografia; między dokumentem a sztuką współczesną, przeł. O. Hedemann, Universitas, Kraków 2007, s. 63-105; 155-183.
- A. Ogonowska,Voyeuryzm telewizyjny. Między ontologią telewizji a rzeczywistością telewidza, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków 2006, s. 25-95.
- H. Jenkins, Kultura konwergencji. Zderzenie starych i nowych mediów, przeł. M. Bernatowicz, M. Filiciak, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2007.
- M. Castells, Społeczenstwo sieci, przeł. M. Marody, K. Pawluś, J. Stawiński, S. Szymański, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2008, s. 335-380.
Wykaz literatury uzupełniającej:
- Audiowizualnośćw epoce przekaźników elektronicznych, opr. A. Gwóźdź, Kraków 1994, s. 117-136.
- M. Hopfinger, Kultura audiowizualna u progu XXI wieku, Wyd. IBL, Warszawa 1997.
- D. de Kerckhove, Powłoka kultury. Odkrywanie nowej elektronicznej rzeczywistości, przeł. W. Sikorski i P. Nowakowski, Mikom, Warszawa 1996.
- R. W. Kluszczyński, Społeczeństwo informacyjne: cyberkultura, sztuka multimediów, Rabid, Kraków 2001.
- P. Zawojski Fotografia cyfrowa (w: ) Nowe media w komunikacji społecznej w XX wieku, red. Maryla Hopfinger, Oficyna Naukowa, Warszawa 2002, s. 78-92.
- A. Kisielewska, Serial telewizyjny jako forma mitologizacji kultury (w: ) Między powtórzeniem a innowacją, Seryjność w kulturze, pod red. A. Kisielewskiej, Rabid, Kraków 2004.
- M. Kinder Teledyski a widz, przeł. M. Chabowska [w:] Audiowizualność w kulturze, oprac. J.Bocheńska, A. Kisielewska, M. Pęczak, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1993. - I. Jarecka, Od teledysku do wideoklipu. Ewolucja idiomu klipowego [w:] Nowe media w komunikacji społecznej w XX wieku. Antologia, red. nauk. M. Hopfinger, Oficyna Naukowa, Warszawa 2005.
- D. Dayan, E. Katz, Wydarzenia medialne. Historia transmitowana na żywo, przeł. A.Sawisz, Wydawnictwo MUZA, Warszawa 2008, s. 69-106.
- T. R. Aleksandrowicz,Medialność jako konstytutywne znamię aktu terrorystycznego [w:] Terroryzm w medialnym obrazie świata. Terroryści, dziennikarze, administracja w epoce walki informacyjnej, pod red. K.Liedela i S. Mocka, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2010.
- J. Raessens,Gry komputerowe jako medialna kultura uczestnictwa, tłum. M. Filiciak [W:] Światy z pikseli. Antologia tekstów nad grami komputerowymi, wybór i koncepcja M.Filiciak, Wydawnictwo SWPS Academica, Warszawa 2010.
- Gadżety popkultury. Społeczne życie przedmiotów, red. W. Godzic, M. Żakowski, Wydawnictwa Akademickie i Popularne, Warszawa 2007. – wybór dwóch rozdziałów przez studentów.
- E. Wójtowicz, Twórca jakopostproducent – między postmedialnymremiksem a reprogramowaniem kultury [W:] Remiks. Teorie i praktyki, pod red. M. Gulika, P. Kaucz, L. Onaka, Hub Wydawniczy Rozdzielczość Chleba, Kraków 2011 (dostęp online: http://ść-ch.pl/remiks-teorie-i-praktyki/).

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

• Strona przedmiotu 520-KS1-2KAD w USOSweb