Komunikacja kulturowa 520-KS1-2KKL

Wykłady i ćwiczenia są prezentacją najważniejszych szkół i kierunków badawczych w komunikacji kulturowej, społecznej i medialnej. Mają służyć zapoznaniu studentów z problemami istotnymi dla zrozumienia miejsca i roli komunikacji w kulturze, zważywszy na szumy w komunikacji, rozwój komunikacji zapośredniczonej, rozbieżność warunków, w których komunikacja zachodzi w dzisiejszym, szybko zmieniającym się świecie w różnych kulturach. Komplementarny program ćwiczeń i wykładu ma na celu opis i wyjaśnienie teoriopoznawczych i pragmatycznych aspektów komunikacji w różnorodności kontekstów i sytuacji komunikacyjnych.

obowiązkowe

Efekty uczenia się dla wykładów z komunikacji kulturowej:

WIEDZA, absolwent zna i rozumie:
W1: wybrane fakty i zjawiska komunikacyjne analizowane przez przedstawicieli różnych ośrodków badawczych, w tym reprezentantów studiów kulturoznawczych (P6S_WG; KA6_WG2)
W2: złożony system uwarunkowań wpływających na komunikację społeczną i medialną oraz główne przeobrażenia we współczesnej kulturze powstałe w związku z oddziaływaniem nowych postaw i strategii komunikacyjnych (P6S_WK; KA6_WK2)

UMIEJĘTNOŚCI, absolwent potrafi:
U1: rozpoznawać i łączyć różne zjawiska i artefakty komunikacyjne, w tym o charakterze cyfrowym. Student/ka potrafi przeprowadzić krytyczną analizę komunikacji społecznej i komunikacji zapośredniczoną przez komputer (CMC). (P6S_UW; KA6_UW4)
U2: efektywnie komunikować się wykorzystując pojęcia zaczerpnięte z kulturoznawczej i komunikologicznej literatury przedmiotu (P6S_UK; KA6_UK1)
U3: wyszukiwać, selekcjonować, czytać i interpretować teksty dotyczące zjawisk komunikacyjnych w kulturze (P6S_UU; KA6_UU2)

KOMPETENCJE SPOŁECZNE, absolwent jest gotów do:
K1: refleksyjnej i autorskiej analizy nowych sytuacji komunikacyjnych – związanych z komunikacją bezpośrednią i zapośredniczoną - oraz do formułowania propozycji rozwiązania aktualnych problemów wynikających z użytkowania platform społecznościowych oraz narzędzi cyfrowych w komunikacji międzyludzkiej (P6S_KK; KA6_KK1)
K2: przestrzegania zasad etycznych w stosowanej komunikacji bezpośredniej, ale też kierowania się postawą etyczną w tworzeniu treści cyfrowych o charakterze publicznym i dzieleniu się własną wiedzą z zakresu komunikacji (P6S_KR; KA6_KR3)

Efekty uczenia się dla ćwiczeń z komunikacji kulturowej:

Wiedza.
W1: W trakcie zajęć student zdobywa wiedzę o zasadach konstytuujących komunikację kulturową oraz różnych wariantach tejże komunikacji. Zapoznaje się z terminologią i problematyką komunikacji kulturowej, a także z kulturoznawczą refleksją na temat komunikacji głównych ośrodków badawczych(P6S_WG; KA6_WG1)
W2: Student poznaje terminologię i specyfikę komunikacji bezpośredniej i zapośredniczonej przez nowe media (P6S_WG; KA6_WG3)

Zajęcia umożliwiają studentowi nabycie umiejętności:
U1: Samodzielnego wyszukiwania, analizowania, selekcjonowania i prezentowania informacji z wykorzystaniem nowych technologii (P6S_UW; KA6_UW1)
U2: Student/ka formułuje i analizuje problemy badawcze związane z komunikacją kulturową, a także potrafi przeprowadzić krytyczną analizę procesów komunikacyjnych i wytworów kultury. Własne wnioski przedstawia za pomocą wypowiedzi ustnych, ale też w rozbudowanej formie projektu (P6S_UW; KA6_UW3).
U3: samodzielnego przeprowadzenia prostych badań terenowych skupionych wokół problemów komunikacyjnych, (P6S_UU; KA6_UU1).

Kompetencje społeczne:
K1: Student powinien interesować się nowymi zjawiskami zachodzącymi w obrębie komunikacji kulturowej, a także mieć świadomość konieczności doskonalenia własnych kompetencji komunikacyjnych, w tym kompetencji cyfrowych. (P6S_KK; KA6_KK1)
K2: Student podchodzi etycznie do projektowanych badań, zna etykę gromadzenia i upowszechniania danych badawczych. Prowadząc badania ma na względzie dobro osób badanych. , KA6_KR2).

Wykłady i ćwiczenia z komunikacji kulturowej obejmują dwa rodzaje zaliczeń.
Warunkiem zaliczenia wykładu jest przystąpienie do egzaminu pisemnego i otrzymanie 50% możliwych do zdobycia punktów. Egzamin obejmuje problematykę wykładów i ćwiczeń. Ma on formę testu składającego się z pytań otwartych. Warunkiem przystąpienia do egzaminu jest zaliczenie ćwiczeń.

Zaliczenie ćwiczeń obejmuje aktywność na zajęciach w postaci merytorycznych wypowiedzi i dyskusji dotyczącej problemów podejmowanych
w artykułach i materiałach analizowanych na zajęciach (80%) i przygotowania projektu zaliczeniowego stanowiącego efekt badań terenowych (20%). Badania te mają na celu skonfrontowanie teorii z działaniami praktycznymi i uświadomienie studentom skomplikowanego wymiaru procesu badania zjawisk komunikacyjnych.
Studenci, którzy uzyskali oceną bdb z ćwiczeń są zwolnieni z pisania egzaminu (przepisanie oceny).

W trakcie zajęć możliwe są dwie nieobecności. Większa liczba nieobecności studenta wymaga jego obecności na konsultacjach.

- Edward Sapir, Język: wprowadzenie do badań nad mową, tłum. M. Buchta, Universitas, Kraków 2010.
- Guy Debord, Społeczeństwo spektaklu, przeł. Mateusz Kwatero, Wydawnictwo PIW, Warszawa 2006.
- Erving Goffman, Człowiek w teatrze życia codziennego, tłum. H. Datner-Śpiewak i P. Śpiewak, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2008.
- William John Thomas Mitchell, Czego chcą obrazy, przeł. Łukasz Zaremba, Narodowe Centrum Kultury, Warszawa 2013.
- Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, Dialektyka Oświecenia, tłum. M. Łukasiewicz, Wydawnictwo IfiS PAN 1994.
- Jürgen Habermas, Teoria działania komunikacyjnego, Tom II Przyczynek do krytyki rozumu funkcjonalnego, tłum. A. Kaniowski, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002
- Marshall McLuhan, Wybór tekstów, red. Eric McLuhan, Frank Zingrone, tłum. E. Różalska, J. M. Stokłosa, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2001
-Roland Barthes, Mitologie, tłum. A. Dziadek, Wyd. KR, Warszawa 2000
- Stuart Hall, Kodowanie i dekodowanie, „Przekazy i Opinie” 1987, nr 1/2 .
- David Morley, Przestrzenie domu. Media, mobilność i tożsamość, przeł. J. Mach, NCK, Warszawa 2011 (rozdz. 4, 5 – s. 104-147).
- Manuel Castells, Władza komunikacji, przeł. jakib Jedliński, Pawł Tomanek, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2013.
- Em Griffin, Podstawy komunikacji społecznej, tłum. O. i W. Kubińscy, M. Kacmajor, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2003.

Ćwiczenia:
- Jerzy Mikułowski-Pomorski, Jak narody porozumiewają się ze sobą w komunikacji międzykulturowej i komunikowaniu medialnym,
UNIVERSITAS, Kraaków 2012
- Marian Bugajski, Język w komunikowaniu, PWN, Warszawa 2007.
- Michael Argyle, Psychologia stosunków międzyludzkich, przeł. Waldemar Domachowski, PWN, Warszawa 1999
- Edward T. Hall, Poza kulturą, przeł. Elżbieta Goździak, PWN, Warszawa 2001
- Edward T. Hall, Ukryty wymiar, przeł. Teresa Hołówka, MUZA SA, Warszawa 2009
5) Erving Goffman, Rytuał interakcyjny, przeł. Alina Szulzycka, PWN, Warszawa 2006
- Yves Winkin, Antropologia komunikacji. Od teorii do badań terenowych, przeł. Agnieszka Karpowicz, Wydawnictwo Uniwersytetu
Warszawskiego, Warszawa 2007
- John Fiske, Zrozumieć kulturę popularną, przeł. Katarzyna Sawicka, Wydawnictwo UJ, Kraków 2010
- Tim Edensor, Tożsamość narodowa, kultura popularna i życie codzienne, przeł. Agata Sadza, WUJ, Kraków 2004
- Joanna Kinowska, Jesteś oczami swoich widzów i musisz ich tam zabrać, W: Komunikacja wizualna, red. Piotr Francuz, Wydawnctwo
Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2012
- Marian Golka, Bariery w komunikowaniu i społeczeństwo (dez)informacyjne, PWN, Warszawa2008. Graffiti jako przejaw bezradności
komunikacyjnej
- Naomi Klein, No Logo, przeł. Hanna Pustuła, Świat Literacki, Izabelin 2004. Prowokacje kulturowe
- Cristian Baylon, Xavier Mignot, Komunikacja, przeł. Magdalena Sowa, Wydawnictwo FLAIR, Kraków 2008
- Karin Wenz, Tekst w dobie jego reprodukcji elektronicznej, przeł. Krystyna Krzemieniowa, W: Ekrany piśmienności. O przyjemności
tekstu w epoce nowych mediów, red. Andrzej Gwóźdź, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

• Strona przedmiotu 520-KS1-2KKL w USOSweb